Пред малку дојдов од балетската претстава „Европа сега, Европа без граници“, која се одржуваше како дел од програмата на овогодинешното Охридско лето. Настанот траеше околу 1 час, а се одржа во Античкиот театар. Подолу има неколку фотографии, кои за жал се со лош квалитет, што се должи на слабото осветлување на сцената (а заради далечината на сцената ни блицот не помагаше).
Учесници во претставата беа Македонскиот национален балет, како и балетски групи од: Италија, Грција, Украина, Португалија и Франција. Ова вака напишано звучи како голема бројка, но реално на сцена излегоа ни помалку, ни повеќе од 25 балетски уметници (по групи: 2 + 2 + 5 + 4 + 4 + 8). За жал, која група настапи по кој редослед мене ми остана нејасно, бидејќи таа информација ја немаше на
веб сајтот на Охридско лето, според кој јас се информирам, а не беше ни поделена како програма пред почетокот.
И тука еден совет за спонзорите од следната година натаму: наместо една банка да ми дава флаер со понуда за нивен кредит, може од другата страна да ја постави програмата за таа вечер. Таа информација мене ќе ми биде корисна и најверојатно ќе ме натера флаерот да го чувам додека трае претставата, па дури и дома да го вратам за да си имам спомен што сум гледал.Музичката подлога за балетот беше испирирана од балканската традиционална музика, што автоматски значи дека беше извонредно квалитетна, полна со енергија и силни емоции. Начув дека одеше нешто од квартетот на Драган Даутовски, но и некои џез обработки на музика од нашиот полуостров. Дури, ја имаше и песната „Ој девојче, девојче“, која го инспирира прекрасниот документарец „
Чија е тази песен“ (
објаснување,
погледај), секако без текст (можеби намерно?). Кореографијата беше визуелен приказ на балканскиот менталитет, историја и сè друго што ја сочинува нашата светски уникатна балканштина. Танцот идеално пасуваше на музиката, без обзир дали спаѓаше во „класичен“ или „модерен“ стил. Космополитскиот дух, пацифизмот и пан-европската хуманистичка порака, кои и беа лајт-мотивот зад секој настап, му додадоа шлаг на врвот на балканскиот коктел, точно колку да се подистави човек за момент од оваа наша
divide et impera ет(н)ичка дупка. Целиот аудио-визуелен пакет го доживеав така што повеќе пати се фаќав себеси како цупкам со ногата или ја клатам главата, пратејќи го ритамот, да не ја ни спомнувам насмевката, која беше поблага отколку на девојка која прв пат се појавува во рап спот.

Не ми се допадна тоа што балетскиот колаж траеше толку кратко - платив паркинг за 2 часа, а искористив само еден. Не ми се допадна тоа што, веќе симптоматично за нас, почетокот каснеше 20-тина минути (небаре белосветскиве уметници сакаа да ја потсетат публиката дека Европа ни касни).
Исто така, не ми се допадна тоа што цената на билетот (не само за оваа претстава, туку и за други) беше 500 денари. Јасно ми е дека организацијата на оваа манифестација чини многу пари, но реалноста е дека трибините од амфитеатарот требаше да ги исполнат не богати Белгијци или Германци, туку нашите обични, домашни и секојдневни „од први до први“ Македонци. Веројатно затоа во регуларниот дел од почетокот на претставата (додека се наплаќаа карти) истите тие трибини немаа ни 15% исполнетост.
Не ми се допаѓа и дека голем број луѓе добиваат пропусници под сомнителни околности, а многу од нив не ги ни користат. Оваа работа не е од сега, туку постои со години, дури да не речам и со децении, бидејќи и така нема да згрешам. Марфиевиот закон вели дека таквите се најзборливи за време на претставите и им пречат на другите, што во мојот случај и се потврди вечерва - една таква теткица од министерство, која седеше токму зад мене, уста не затвори, а гласот на десетка го пуштила.
Исто во моја близина, група деца се замуабетиле, се кикотат и тропкаат со лименки од сокови или пива. На една од девојките од групата мобилниот ѝ ѕвонеше најмалку 5 пати, а никој не ја посоветува да го исклучи. Никој не се појави ни да ги разбрка тие мали хулиганчиња, кои очигледно не беа заинтересирани за тоа што се случува на сцената.
Охридско лето е без сомневање најелитниот културен настан во нашата земја, фестивал кој веќе половина век ја става Македонија на мапата на светската култура. Такви манифестации се, барем кај побогатите земји, работа на престиж и се филувани со премногу гламур. Она што нам ни треба е овој фестивал да не изгуби на квалитет и, секако, на континуитет. Му требаат малку повеќе пари и малку подобар менаџмент за работите да дојдат на свое место. Проблемите не се ни премногу, ниту нерешливи, туку бараат само да им се обрати соодветно внимание.
Па така, имајќи го овој фестивал, ќе се тешиме дека барем еднаш во годината ќе можеме дома да ги имаме најголемите имиња од светската музичка и сценска култура, привилегија која најчесто е загарантирана за жителите од поголемите градови од најбогатите земји. Сепак, иако е сиромашен според некои статистики, Охрид има многу природни убавини, како и богата историја, со кои достојно ги пречекува и испраќа ѕвездите на уметноста, па дури на многу им останува во меморијата, крадејќи им воздишка кога некој ќе ги потсети на нивниот престој тука. Само уште тој пусти човечки фактор да го зауздаме некако.